Σαουδική Αραβία-2012- Εγχρωμο-98΄

Σκηνοθεσία: Χάίφα Αλ Μανσούρ

«Η φωνή της γυναίκας είναι η γύμνια της»

Αυτό λέει η Χάσα, η δασκάλα της κεντρικής ηρωίδας της ταινίας Γουάντζα(Γουάμ Μωχάμεντ) που είναι 12 ετών μαθήτρια και ζει με τη μητέρα της(Ρημ Αμπντλάχ) σε ένα μεσοαστικό προάστιο του Ριάντ, της πρωτεύουσας της Σαουδικής Αραβίας. Δεν είναι παράλογο για μια χώρα σαν τη Σαουδική Αραβία που η Σουνίτικη ηθική σε κάποιες –ευτυχώς- ακραίες περιπτώσεις επιβάλει και αυτό. Δηλαδή η γυναίκα να μην μιλάει διότι με αυτό τον τρόπο παρεμβαίνει στον κόσμο των ανδρών. Εξάλλου όλο το σώμα της γυναίκας είναι καλυμμένο από το θρησκευτικό ρούχο που επιβάλλει το κοράνι, την αμπάγια, η οποία φτάνει μέχρι τον αστράγαλο. Η Χάιφα Αλ Μανσούρ, χωρίς κορυφώσεις και εξάρσεις με κάμερα πολλές φορές στο χέρι, με κοντινά πλάνα προσεγγίζει με τρυφερότητα την καθημερινότητα της Γουάντζα, στο σχολείο και στο σπίτι. Η Γουάντζα δεν φοράει τα πρέποντα απλά και άχρωμα γοβάκια αλλά αθλητικά παπούτσια, ακούει ροκ μουσική ( την οποία η μητέρα της αποκαλεί ως όργανο του σατανά) πηγαίνει στο σχολείο με την αμπάγια αλλά χωρίς μαντίλα παρά τις παρατηρήσεις που της κάνει η δασκάλα της. Το όνειρό της είναι να αγοράσει κάτι απαγορευμένο για κορίτσια στη Σαουδική Αραβία: ένα ποδήλατο. Το ποδήλατο, στον νέο-ρεαλιστικό «Κλέφτη Ποδηλάτων» του Βιττόριο Ντε Σίκα είναι απαραίτητο για την επιβίωση του ήρωα σε συνθήκες μαζικής φτώχειας και μιζέριας. Εδώ είναι σύμβολο ελευθερίας και εξίσωσης της γυναίκας με τον άνδρα( τον ίδιας ηλικίας φίλο της Αμπντουλάχ που την αναγκάζει να τον κυνηγά ενώ εκείνος είναι πάνω στο ποδήλατο).

Η Μανσούρ ρίχνοντας βάρος όχι στην ηθοποιία (ξεχωρίζει πάντως η ερμηνεία της Γουάμ Μωχάμεντ) αλλά στο διάλογο και στα βλέμματα των ηρώων, μας παρουσιάζει με νεορεαλιστικό ύφος την περιθωριακή θέση της γυναίκας, την κυριαρχία της θεοκρατικής αντίληψης, το διπλό περίβλημα της καθημερινής ηθικής. Η αμπάγια και η μαντίλα(που καλύπτει το πρόσωπο) χρησιμοποιείται για τη δημόσια εμφάνιση της γυναίκας αλλά στο σπίτι φοράει το μπλου-τζην. Τα γιαπωνέζικα αυτοκίνητα και το κινητό τηλέφωνο συνυπάρχουν με την απαγόρευση στις γυναίκες να κάθονται σε μέρος που να τους βλέπουν ανδρες. Το κοράνι είναι το θρησκευτικό φετίχ που δεν πρέπει να το αγγίζει η γυναίκα όταν έχει περίοδο ούτε να αφήνεται ανοιχτό για να μην το μολύνει ο σατανάς. Η μητέρα της Γουάντζα που είναι δασκάλα, περιμένει μάταια –σχεδόν τον παρακαλά στο τηλέφωνο- να έρθει ο σύζυγός της για να τη δει. Εκείνος ψάχνει άλλη γυναίκα για να παντρευτεί για να μπορέσει να του κάνει τον διάδοχο, το γιό.

Οι χώροι που διαδραματίζεται η ταινία είναι λίγοι, ενδεικτικοί: το σαλόνι και το παιδικό δωμάτιο της μεσοαστικής οικογένειας, οι κάτασπροι τσιμεντένιοι δρόμοι του προαστίου που μένουν, και η εργατική φτωχογειτονιά του Ικμπάλ( οδηγού της οικογένειας), σημάδια κοινωνικής ανισότητας που συγχρόνως συμβολίζουν τις λίγες επιλογές της γυναίκας. Μόνο στο φινάλε της ταινίας, όταν η Γουάντα έχει αποκτήσει το ποθητό ποδήλατο, η κάμερα με ανοιχτό κάδρο και με τη βοήθεια της μουσικής, για πρώτη φορά, οδηγούν το βλέμμα μας στην άκρη της συνοικίας, πάνω από την πόλη, στο μεγάλο ασφαλτόστρωτο δρόμο που οδηγεί μακριά, ίσως σε άλλη χώρα. Αυτό είναι και το «μικρό παράθυρο» της σκηνοθέτιδας, μέσω της νέας γενιάς, σε ένα μελλοντικό κόσμο που η γυναίκα θα είναι ελεύθερη.

Σκηνοθεσία: Στίβεν Φρίαρς 2013 – Αγγλία 98′

Παίζουν: Τζούντι Nτεντς, Στιβ Κούγκαν, Σόφι ΚένΈντι Κλαρκ

Κύριε Φρήαρς,
Ως σκηνοθέτης και ως άνθρωπος που αγαπά από μικρός το σινεμά, σας γνωρίζω από παλιά. Μου μάθατε πράγματα για τον ρατσισμό και την ομοφυλοφιλία στο “Ωραίο μου Πλυντήριο” (1985), με φορέα τον υπέροχο Ντάνιελ Ντέι Λιούις σε έναν από τους πρώτους του ρόλους. Συμπάθησα τα πάθη του Τζό Όρτον στο υπέροχο “Prick up your ears”(1987), με μαγέψατε με τη δεξιοτεχνία σας στην ανάλυση των παιχνιδιών του πόθου και των μασκών που φοράμε για να κατακτήσουμε τον άλλον, στις “Επικίνδυνες σχέσεις”(1988).
Από το 2000 και μετά στραφήκατε σε πιο ανάλαφρο σινεμά και αφήσατε στην άκρη τα αιχμηρά κοινωνικά σχόλια. Μετά το “Cherry” (2009) με κάνατε και γέλασα με την πολύ καλή κομεντί “Η επεισοδιακή επιστροφή της Ταμάρα Ντρού” (2010) που και εδώ αναλύετε το γεμάτο με πόθο βλέμμα των ανδρών για την όμορφη Ταμάρα, καθώς και τις νευρώσεις λογοτεχνίζοντων-ψευτο-διανοουμένων.
Θα μου επιτρέψετε όμως να εκφράσω τις έντονες αισθητικές και ιδεολογικές μου διαφορές για το πως χειριστήκατε ενα πραγματικό γεγονός, το δράμα της Ιρλανδής Νοσοκόμας Φιλομένας, στην τελευταία σας ταινία “Φιλομένα”(2013).
Σας παρήγγειλαν να γυρίσετε σε ταινία το δράμα της Φιλομένα που το 1952 ο πατέρας της, από την ντροπή του επειδή είχε μείνει έγκυος χωρίς να παντρευτεί, την πέταξε σε ένα μοναστήρι. Εκεί έμεινε για 4 χρόνια δουλεύοντας, γέννησε ένα γιό, τον οποίον οι μοναχές τον πούλησαν σε ένα ζευγάρι εύπορων Αμερικάνων για 1.000 λίρες. Η Φιλομένα, όντως Καθολική, κάτω από το βάρος της αμαρτίας(του σεξ και της γέννας) μεγάλωσε, παντρεύτηκε έκανε παιδιά και για 50 ολόκληρα χρόνια κρατούσε μυστικό αυτό το γεγονός. Δεν ξέχασε ποτέ το γιό της και κάποια στιγμή αποφάσισε να τον ψάξει.
Κύριε Φρήαρς, με αυτό το υλικό στα χέρια σας θα μπορούσατε να κάνετε μια καταπληκτική ταινία καταγγελίας της Καθολικής εκκλησίας. Αντί για αυτό όμως εσείς κάνατε μία ρόουντ δραμεντί( έτσι χαρακτήρισε την ταινία κάποιος κριτικός) σχεδόν ανάλαφρη. Αντί να επικεντρωθείτε στα γεγονότα επικεντρωθήκατε στα συναισθήματα και τις συγκρούσεις της Φιλομένα(Τζούντυ Ντέντς) και απλώς ως αντίστιξη, βάλατε απέναντι της ένα ντροπαλό Άθεο δημοσιογράφο, πρώην κυβερνητικό εκπρόσωπο του Μπλερ που σκέφτεται για να πει τη γνώμη του στη Φιλομένα(Στήβ Κούγκαν, στο ρόλο του Μάρτιν Σίξτιθ που είναι και το όνομα του πραγματικού δημοσιογράφου που έγραψε το βιβλίο για τη Φιλομένα). Και πού αυτό κύριε Φρήαρς; Στη χώρα της Αθεΐας, όπως λέτε ότι είναι η Αγγλία στη συνέντευξή σας στο Νίκο Φένεκ Μικελίδη.
Η ταινία σας διηγείται το παρόν( η αναζήτηση του γιού της Φιλομένα) και συγχρόνως με φλας μπακ αυτά που έζησε). Εντάξει, έχετε μία χρονική ισορροπία ανάμεσα στις δύο ιστορίες, αλλά μέχρι εκεί. Τα πάντα στην ταινία δομούνται με επικίνδυνες σκηνές τις αλλαγές στη διάθεση της Φιλομένας.
Στη χώρα της Αθεΐας κύριε Φρήαρς βάζετε την Φιλομενα να αποκαλεί “μαλάκα” τον Μάρτιν όταν τολμά να τις πει ότι δεν πρέπει να εξομολογηθεί εκείνη αλλά η Καθολική εκκλησία με τόσα εγκλήματα που έκανε.
Η Φιλομένα λέει στον Μάρτιν ” πώς να μην πιστεύω ότι το σεξ που το χάρηκα είναι αμαρτία, αφού δεν ήξερα πού είναι καν η κλειτορίδα μου; ” με τη χλιαρή αντίδραση του Μάρτιν(“Άτιμοι Καθολικοί”), αν είναι δυνατόν, με φόντο τα καταπράσινα Ιρλανδικά λιβάδια. Ευτυχώς, κύριε Φρήαρς που δεν βάλατε και προβατάκια να τριγυρίζουν πίσω από τους ήρωες.
Αντί να επικεντρωθείτε στην Αλήθεια και το βάθος της κύριε Φρήαρς, τη δημοσίευση του άρθρου στην εφημερίδα, αμυδρά, την παρουσιάζετε ως εκμετάλλευση της ιστορίας της. Αυτός είναι ο λόγος που δεν μαθαίνουμε ποτέ τι γράφει και με ποιο τρόπο, αυτό το άρθρο.
Στο φινάλε της ταινίας, όταν αποκαλύπτεται ότι οι μοναχές εμπόδιζαν τόσα χρόνια τη Φιλομένα να βρει το γιό της, παίρνετε τη θέση της Συγχώρεσης από τη Φιλομένα και η αντίδραση, τα επιχειρήματα, η Αλήθεια του Άθεου Μαρτιν, μπαίνουν στο περιθώριο, σαν εκδηλώσεις του μίσους.

Υ.Γ 1 : Θέλω να σας γράψω εν κατακλείδι κύριε Φρήαρς ότι αν ήμουν παραγωγός αυτού του σεναρίου θα προτιμούσα να το αναθέσω στον Κέν Λόουτζ και όχι σε εσάς.
Υ.Γ2 : Ίσως πριν κάνετε αυτή την ταινία θα έπρεπε να δείτε την παλαιότερη ταινία με το ίδιο θέμα, του 2002, του Peter Mullan «The Magdalene Sisters».
Υ.Γ 3: Γνωρίζω ότι η ταινία σας ήταν υποψήφια για πολλά όσκαρ( ανάμεσα σε αυτό και του σεναρίου). Η γνώμη μου είναι ότι η ταινία σας είναι άξια μόνο για το Οσκαρ ηθοποιίας και εκείνο της μουσικής επένδυσης που έπαιζε μεγάλο ρόλο στο ρυθμό της.

Σκηνοθέτης: Μάρτιν ΜακΝτόνα-2022
Ηθοποιοί: Μπρένταν Γκλίζον, Κόλιν Φάρελ, Κέρι Κόντον, Ντομινικ Κέρνυ, Ντέϊβιντ Πήρς

Βίλχεμ Ράιχ: Η εξομολόγηση στον ιερέα είναι ανανέωση των σεξουαλικών συναισθημάτων ενοχής(1922)

Hear the wail of the banshee: Άκου το στρίγγλισμα του θανάτου.

Howling banshees: Koράκια

Banshee: νεράιδα που προαγγέλλει, θάνατο, στρίγγλα, δαιμόνιο θηλυκό.

Ο Μάρτιν ΜακΝτόνα μου θυμίζει λίγο τον Κιούμπρικ γιατί και αυτός έκανε ταινίες κάθε πέντε χρόνια. Συγκεκριμένα, τον γνωρίσαμε το 2017 με το «Οι τρεις πινακίδες έξω από το Εμπινγκ, στο Μιζούρι» που και αυτό ήταν ιστορία επαρχίας, με την εξαιρετική στο κεντρικό ρόλο Φράνσις Μακντόρμαν
Εδώ η επαρχία μας είναι το φανταστικό νησί Ινισέριν, κάπου στις απέραντες Ιρλανδικές παραλίες. Ένα ψαροχώρι με λίγους κατοίκους. Όλα διαδραματίζονται λίγους μήνες του 1923, με μακρινό φόντο(ακούμε τους μακρινούς ήχους της σύγκρουσης πίσω από τα βουνά) της Νόμιμης κυβέρνησης της Ιρλανδίας και των Εθνικιστών που δεν αποδέχονται η Βόρεια Ιρλανδία να περάσει στα χέρια των Βρεττανών. Πίσω από το πολιτικό βρίσκονται οι θρησκευτικές συγκρούσεις των Προτεσταντών με του Καθολικούς.
Η ταινία ξεκινά ως μαύρη κωμωδία με τους διαλόγους των δύο φίλων, του Παντράικ (Κόλιν Φάρελ) και του Κόλμ Ντόχερτυ (Μπρένταν Γκλίζον) και την απόφαση του δεύτερου να απομακρύνει και να «κόψει» από φίλο του τον Παντράικ. Όμως, σιγά σιγά μετατρέπεται και καταλήγει σε κοινωνικό δράμα, για να κορυφωθεί σε Υπαρξιακό «ποιήμα»
Ο Μακντόνα, αξιοποιεί αριστουργηματικά με τη κάμερα, την υπέροχη φωτογραφία και το στέρεο σενάριο, 4-5 χώρους (την ιρλανιδκή πάμπ με την κλασική μαύρη μπύρα, το σπίτι του Παντράικ, του Κόλμ που θυμίζει και σπίτι ανθρώπου του θεάτρου -με τις μάσκες και τα βαλσαμωμένα ζώα-, το λιμάνι του νησιού με το Σταυρό που δεσπόζει σε κεντρικό μέρος και τα λίγα πετρόχτιστα δρομάκια που συνδέουν τα λίγα σπίτια.
Εξαιρετικά και τα πλάνα light motive( οι μεγάλων γκρεμών ιρλανδικές, παραλίες, τα πουλιά που τιτιβίζουν στις στέγες και τα ζώα του νησιού ( τα στημένα το ένα πίσω από το άλλο αγριοκάτσικα).
Το υπόβαθρο, κατά τη γνώμη μου που καθορίζει τη συμπεριφορά των ηρώων δεν είναι τόσο η εμφύλια σύγκρουση που είναι μακριά από τα όνειρα και την κατάσταση των ηρώων όσο, η θρησκεία, και το κοινωνικό αδιέξοδο ενός κτηνοτροφικού χωριού που οι κάτοικοί του κάνουν τα ίδια πράγματα χωρίς να έχουν μέλλον. Βέβαια, από την άλλη συνδέονται η μία καταστροφή (εμφύλιο) με το δράμα του χωριού.
Ο Μακτόνα από ένα σημείο και μετά, μας πηγαίνει στο βαθειά ανθρώπινο -υπαρξιακό επίπεδο. Η ταινία του είναι ανθρωποκεντρική και προσεγγίζει τα πάθη των ανθρώπων σαν την Αρχαία Ελληνική τραγωδία. Όμως λύτρωση, κάθαρση δεν υπάρχει.
Ο μουσικός Κόλμ Ντόχερτυ
γύρω στα 75-80 θέλει να κατορθώσει να τελειώσει το μουσικό κομμάτι που συνθέτει( καθόλου τυχαίο ότι ο τίτλος του είναι ο τίτλος της ταινίας). Ως καθολικός θέλει να πεθάνει με συγχωρεμένες τις αμαρτίες του γι αυτό είναι και ο μόνος που εξομολογείται. Στην πρώτη εξομολόγηση (απορώ γιατί κανένας κριτικός δεν το σχολίασε) συνδέεται η φιλία του με τον Παντράικ έμμεσά, με την ομοφυλοφιλία που την καταδικάζουν και εκείνος αλλά και ο ιερέας(Ντείβιντ Πήρς). Ο Κόλμ είναι ο πιο τραγικός ήρωας της ταινίας που η αυτοτιμωρία του συνδέεται
με το άγχος της δημιουργίας, για την οποία χρειάζεται εκείνα ακριβώς που καταστρέφει αλλά και ίσως είναι άμυνα σε ανομολόγητα πάθη και επιθυμίες. Είναι χαρακτηριστικό ότι οι δύο φίλοι πάντα μιλάνε από απόσταση και ότι ο Παντράικ, όταν φτάνει στο κορύφωμα η αυτό-τιμωρία στο τέλος της ταινίας, και είναι αποφασισμένος και εκείνος να εκδικηθεί το «φίλο» του, τον αγγίζει στο μάγουλο.

Ο Παντράικ( πολύ καλά καθοδηγημένος από τον ΜακΝτόνα Κόλιν Φάρελ) δεν διανοείται να αφήσει τη γη του, το γαίδαρό του, το χωριό του. Είναι ο αγαθός ήρωας που όμως θα κάνει και εκείνος την εκδικητική του καταστροφική πράξη, στη κορύφωση «λύση» του δράματος.

Η Σιόμπαν(Κέρυ Κόντον) αδελφή του Παντράικ είναι η μόνη που θέλει να γλυτώσει από τη μιζέρια, το μίσος και το αδιέξοδο του χωριού. Είναι και εκείνη που θα φύγει αφήνοντας πίσω τον αδελφό της.

Ο αφελής, χωρις εμπειρίες νεαρός Ντόμινικ Κέρνυ(Μπάρυ Κήγκαν) με τον αυταρχικό πατέρα αστυνομικό λέει αλήθειες χωρίς να το καταλαβαίνει – υπέροχη η σκηνή που εξομολογείται τον έρωτά του στην Σιόμπαν.

Η κυρία Μακόρμικ(Σειλά Φίττον) είναι η στρίγγλα( βλέπε ερμηνείες το banshee (σίγουρα όχι τόσο πνεύμα), η μοίρα που προβλέπει τους δύο θανάτους, την οποία όλοι αποφεύγουν. Υπέροχη με το σκληρό της πρόσωπο και την πίπα στο στόμα η Σειλά Φίττον.

Υ.Γ. Δεν σας γράφω περισσότερα για να δείτε την ταινία, η οποία αδικήθηκε -ηταν υποψήφια για 9 όσκαρ.
Προφανώς δεν γράφω και την αυτοτιμωρία ή την εκδίκηση τιμωρία, διότι είναι καθαρό

Spoiling για το οποίο θα με κατηγορήσει -και δίκιο θα έχει- και η κόρη μου.

Σκηνοθεσία: Πάολο Σορεντίνο- Ιταλία-2013- 142′
Παίζουν: Τόνι Σερβίλο, Κάρλο Βερντόνε, Σαμπρίνα Φερίλι
«Όλα υπάρχουν κρυμμένα κάτω. Οι τσακισμένες αστάθειες, οι πινελιές ομορφιάς. Και έπειτα η αξιολύπητη, εξαθλιωμένη και μίζερη ανθρωπότητα»

(Από την εισαγωγή της ταινία που ο ήρωας μας Τζέπ Γκαμπαρντέλα( Τόνι Σερβίνο) μας κοιτάζει στα μάτια όπως στα ντοκιμαντέρ).

Από την πρώτη σκηνή, στην οποία καθορίζεται και χρόνος που διαδραματίζεται η ταινία ( το μίζερο σήμερα) καταλαβαίνεις ότι ο Σορεντίνο παίζει με τις αντιθέσεις. Από τη μία το μνημείο της Ρώμης και από την άλλη ο άστεγος που λιποθυμά μπροστά του, μάλλον από την πείνα. Οι μοναχές, που είναι το light motive της ταινίας, εχουν επισκεφτεί το Ελληνοχριστιανικό μνημείο. Μετά την πρώτη σκηνή που «ντύνεται» με εκκλησιαστική μουσική περνάμε με κοφτό μοντάζ, δηλαδή χωρίς να εχει τελειώσει η σκηνή, στην ταράτσα του Τζέπ Γκαμπαρντέλα που γίνεται πάρτυ με φόντο το Κολοσσαίο. Ο ήρωάς μας από το σαλόνι του, αυτό το μνημείο της Ρώμης βλέπει. Από το ιερό, λοιπόν ( εδώ η εκλλησιαστική μουσικη και η αιωνιότητα του μνημείου) περνάμε απότομα στο βέβηλο, στο πάρτυ των παρηκμασμένων και βολεμένων καλλιτεχνών κυρίως της τηλεόρασης, στους πλούσιους που δεν εχουν τίποτα άλλο να κάνουν από το να κουνήσουν το κορμί τους υπο τα μπίτ της τρας μουσικής ή τις μελωδίες της Ραφαέλα Καρά.
Ο Τζέπ Γκαμπαρντέλα( δημοσιογράφος που παλιά εχει γράψει ένα και μοναδικό βιβλίο, «Το ανθρώπινο σύστημα») από τη μία συμμετέχει και ζεί με αυτά τα ανούσια πάρτυ αλλά από την άλλη θέλει να τα καταστρέφει, να τα απομυθοποιει. Χαρακτηριστική η σκηνή που ξεσκεπάζει τη στάρ του «ακτιβιστικού μαρξισμού» και το πώς έγραψε τα βιβλία της καθώς και πως πέτυχε τη συμμετοχή της στην τηλεόραση( με τη βοήθεια του άνδρα της που ήταν υψηλόβαθμο στέλεχος του Κομμουνιστικού Κόμματος).
Ο Τζέπ εχοντας μελαγχολικό Μπωντλερικό ύφος, όπως ο Μαστρογιάννι στην «Ντότσε Βίτα» του Φελίνι, περιπλανιέται στη βραδινή Ρώμη της Πιάτσα Ντε Σπάνια και της Πιάτσα Ναβόνα. Μεταφέρει το «άδειο του σώμα» που μοιάζει μάλλον με το τίποτα (Κάποια στιγμή λέει ότι «Ο Μπωντλάιρ προσπάθησε να γράψει για το τίποτα και δεν μπόρεσε, και θα το κάνω εγώ; ). Η αρμονία, το αισθητικό μέτρο υπάρχει μόνο στα μνημεία που επισκέπτεται ο ήρωας που είναι θαμένα στο κάτω. Όταν γνωρίζει τη Ραμόνα(Σαμπρίλα Φερίλι) , την κόρη του παλιού του φίλου που φιλοσοφεί ενώ είναι υπεύθυνος μπαρ με στριπτήζ, την πηγαίνει το βράδι στο Μπαμπερίνι που είναι θαμμένη η «Φορναρίνα» του Ραφαήλ σαν να μας λέει ότι το ιερό είναι χαμένο και στιγμιαίο, σαν το φως του φακού που με ένα πέρασμά του μας αφήνει να αναγνωρίσουμε τον αριστουργηματικό πίνακα.
Το ιερό είναι η πνευματικότητα και το βέβηλο είναι η ρηχότητα του Καρδιναλιου που το μόνο που ξέρει είναι να λέει συνταγές.
Ο τίτλος «Τέλεια ομορφιά» ειναι ρεαλιστικός και συγχρόνως πικρά ειρωνικός. Είναι πικρά ειρωνικός για το όμορφα μνημεία που μάλλον εχουν αφεθεί στην αντοχή τους με το χρόνο και ρεαλιστικός για την ανάμνηση του πρώτου έρωτα του Τζεπ που μας παραπέμπει στο φινάλε της «Ντότσε βίτα», όταν ο Μαστρογιάννι ( να θυμίσω ότι υποδείεται τον φωτογράφο) κατά τη διάρκεια της ταινίας γυρνά με τους παρηκμασμένους αστούς και στο τέλος καταλήγει στην παραθαλάσσια ταβέρνα οπου γνωρίζει την απλή, νεαρή και όμορφη σερβιτόρα που με την οποία όμως δεν μπορεί να επικοινωνήσει σαν να εχει αλλοτριωθεί εντελώς από την επαφή του με την παρακμή.
Η «τέλεια ομορφιά» είναι η ομορφιά των μνημείων της Ελληνορωμαιοχριστιανικής Ευρώπης, είναι η ομορφιά της ψυχής της πανάσχημης Αγίας Μαρίας που βιώνει τη φτώχια για να μπορεί να μιλάει γι αυτήν ( σας παραπέμπει σε κάτι αυτό;) – στην υπέροχη σκηνή που όλοι φλυαρούν για την Αγία Μαρία που νομίζουμε ότι είναι μουγκή αλλά μας διδάσκει στο τέλος με τη συμπεριφορά της.
Τέλος, η «Τέλεια ομορφιά» είναι το γλυκό, μελαγχολικό εφηβικό πρόσωπο του πρώτου έρωτα του Τζεπ που τον αναπολεί στο φινάλε της ταινίας. Είναι η θέα του στήθους που χαρίζει στο Τζεπ, νεαρό και πολύ όμορφο τότε, με το λιγοστό πια φως της ημέρας, δίπλα στην αιώνια ερωμένη τη θάλασσα, λίγο πριν το σκοτάδι μας αφαιρέσει ακόμα μια ημέρα από τη μικρή ζωή μας.

«Το πραγματικό θάρρος είναι η κατανόηση της ζωής του ατόμου, ο καθορισμός της και η εμβάθυνση σε αυτή. Η καθιέρωσή της και η εναρμόνισή της με την κοινωνία»
Ζωρζ Ζωρές.

Ρομπέρ Γκεντιγκιάν-2011- Έγχρ. 90′
Ζαν-Πιέρ Νταρουσέν Αριάν Ασκαρίντ Ζεράρ Μεϊλάν

Ο Γαλλο-Αρμένιος σκηνοθέτης Ρομπερ Γκρετιγιάν χρησιμοποιεί τη μέθοδο του κύκλου. Η ταινία ξεκινά με μία ατάκα του Ζωρζ Ζωρές και κλείνει με μία άλλη.
Ξεκινά με το : «Θέλει θάρρος για να προσέχεις μια μηχανή ινοποιησης προκειμένου να μην σπάσει κάποια κλωστή, ενώ ετοιμάζεις μια ελεύθερη και αδελφοποιημένη κοινωνική τάξη στην οποία η μηχανή θα αποτελέσει τον υπηρέτη των ελεύθερων εργατών».
Το όνειρο για τη χώρα των Σουαχίλι του Μισέλ είναι το όνειρο της μεσοαστικής τάξης που συνθλίβεται πιεζόμενη από τη μία μεριά από την αστική τάξη και από την άλλη από τις ακραίες συμπεριφορές των νέων που βγαίνουν στο περιθώριο, στην εποχή της κρίσης του καπιταλισμού και της παγκοσμιοποίησης. Η ήρεμη και χαρούμενη ζωή του Μισέλ και της Μαρί Κλερ ανατρέπεται από την παραβατικότητα του νεαρού Κριστόφ. Στην αρχή αντιδρούν ως μεσοαστοί που υπερασπίζονται τα κεκτημένα τους, και κάνουν ο, τι θα έκανε ο καθένας. Η περιπέτειά τους όμως γίνεται αφορμή για προβληματισμό και αντι- μικροαστισμό( είναι σπουδαίο για μένα που κοιτάνε τον εαυτό τους από έξω προς τα μέσα:
Μισέλ(απευθυνόμενος στην Μαρί Κλερ): Αναρωτιόμουν τι θα σκεφτόμασταν για εμάς…που καθόμαστε έτσι στην ταράτσα και πίνουμε ποτό στο ηλιοβασίλεμα…
Μαρί Κλέρ: Ποιοι;
Μισέλ: Εμείς.
Μαρί Κλερ: Τι θα σκεφτόμασταν για εμάς;
Μισέλ: Προσπάθησε να μας φανταστείς πριν από 30 χρόνια, να περπατάμε και να κοιτάμε ψηλά. Να βλέπεις δύο ήρεμους ανθρώπους να πίνουν το ποτάκι τους και να πετάνε κουκούτσια ελιάς από το κάγκελο.
Τι θα λέγαμε;
Μαρί Κλερ: Ότι είναι μεσοαστοί
…ότι είμαστε ευτυχισμένοι.
Και ότι για να είναι τόσο ευτυχισμένοι δεν θα έκαναν άλλους να υποφέρουν , θα νοιαζόντουσαν για τους άλλους.
Ο Γκρετιγιάν, κρατά αποστάσεις, βλέποντας με συμπάθεια τους ήρωές του, σαν να κάνει εάν δοκίμιο-κριτική στη στάση της σημερινής αριστεράς, αναλύοντας με μαεστρία μέσα από την ιστορία του τις αντιθέσεις κοινωνικών στρωμάτων που πρέπει να είναι σύμμαχοι και όχι εχθροί.
Χαρακτηριστικός και ο διάλογος του Μισέλ με τον νεαρό κλέφτη εργάτη-απολυμένο-σύμβολο της γενιάς των νέων που μένουν στα γκέτο.
Κριστόφ: Θα έκανες χιλιάδες χιλιόμετρα για να θαυμάσεις τη φτώχια του κόσμου.
Αυτός(απευθυνόμενος στον Μισελ) έχει την αποζημίωσή του, την πρόωρη σύνταξή του, το σπιτάκι του και την ασφάλειά του. Δεν ξέρει ότι οι καιροί άλλαξαν. Πώς ζεις χωρις δουλειά;
Μισέλ: Η κλήρωση ήταν ο πιο δίκαιος τρόπος. Έχεις καμία καλύτερη ιδέα;
Κριστόφ: Να αναλυθεί η κατάσταση του κάθε ατόμου. Να απολυθούν οι πλουσιότεροι και όσοι έχουν σύζυγο με δουλειά. Θα μπορούσαμε να μοιράσουμε τους μισθούς και τις ώρες ή να τα κάψουμε όλα. Οτιδήποτε εκτός από ανόητους συμβιβασμούς.
Είδατε. Έχω ιδέες χωρίς να είμαι 35 χρόνια στο σωματείο.
Πόσοι από εμάς είναι έτοιμοι να φιλοξενήσουν έναν άλλον, ξένο διαφορετικό, με άλλες συνήθειες; Πόσοι από εμάς είναι έτοιμοι να ξεβολευτούν;
Πόσοι από εμάς παπαγαλίζουν διάφορα στερεότυπα;
Οι ήρωες της ταινίες το τολμούν με αυτόν που τους κατέστρεψε το όνειρο των διακοπών.
Ο κύκλος της αυτοκριτικής, ενδοσκόπησης, ωριμότητας, ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ κλείνει με την δεύτερη ατάκα του Ζωρζ Ζωρές:
«Το πραγματικό θάρρος είναι η κατανόηση της ζωής του ατόμου, ο καθορισμός της και η εμβάθυνση σε αυτή. Η καθιέρωσή της και η εναρμόνισή της με την κοινωνία».

Σκηνοθεσία: Ρίτσαρντ Ηνγκλετιέρ
«Οι γυναίκες εξερευνούν αέναα στον αχανή κήπο της θυσίας»
Το λέει στην σκηνή του δωματίου, η Σελίν, αναφέροντας ότι είναι γραμμένο σε μαγνητάκι ψυγείου.

Η Σελίν(Ζυλίν Ντελμπί) και ο Τζέσι( Ηθαν Χώκ) επιστρέφουν σε χωριό της Πελοποννήσου, για να περάσουν την τελευταία τους ημέρα στην Ελλάδα. Η Ελλάδα είναι ο χώρος των γεμιστών ντοματών και πιπεριών, του ωραίου ηλιοβασιλέματος, των βυζαντινών μνημείων, του καλού κρασιού και της καλής και φιλόξενης παρέας. Προσεγγίζεται από τον Ηνκλετιέρ μάλλον φολκλρορικά.

H ταινία είναι μία δραμεντί διαλόγου. Θυμίζει τις ταινίες του Ρομέρ όμως εδώ οι ήρωες δεν παίρνουν ανάσα και μιλάνε ακατάπαυστα ούτε εμείς μέχρι να συνηθίσουμε το ρυθμό της ταινίας( ιδιαίτερα στη σκηνή του αυτοκινήτου) προλαβαίνουμε να παρακολουθήσουμε αυτά που λέγονται. Ειδικά η Σελίν δεν «αφήνει τίποτα να πέσει κάτω»- ακόμα και την ώρα που το ζευγάρι κοιτά το τελευταίο λεπτό πριν ο ήλιος χαθεί πίσω από τον ορίζοντα, σχολιάζει αυτό που βλέπουμε.
Η Σελίν(Ζυλί Ντελμπί), μετά από 18 χρόνια σχέσης με τον Τζέσι(Ηθαν Χώκ), σαράντα ετών πια, συνεχώς γκρινιάζει. Αμφισβητεί συνέχεια ότι ο Τζέσι την αγαπά, κάνοντας του –τις κλασικές- ασκήσεις μνήμης. Τι έγινε το 2000 τον ρωτά στην…; Εκείνος απαντά σωστά και περνάει τις εξετάσεις. . Ο Τζέσι πρέπει να αποδείξει ότι δεν είναι ελέφαντας. Ότι δεν θέλει κατά βάθος να βρει μια χαζογκόμενα, ότι δεν κοιτάζει τις γυναίκες, ότι δεν κοιμήθηκε με τη θαυμάστριά του που του έστειλε ένα θερμό e-mail κ.α. Η Σελίν έχει το φόβο της νοικοκυράς. Σχεδόν κατηγορεί τον Τζέσι για πράγματα που δεν ισχύουν. Ότι θέλει να μετακομίσουν από το Παρίσι στην Νέα Υόρκη που μένει ο γιός του, με την πρώην γυναίκα του.
Ως σύγχρονη γυναίκα, από τη μία πρέπει να είναι γκόμενα, σύζυγος, καλή μητέρα για τα δύο παιδιά της αλλά θέλει και να κάνει καριέρα, αποδεχόμενη μια δουλειά με καλά χρήματα. Όμως βιώνει την –κλασική και αυτή- αντίφαση. Από τη μία λέει στον Τζέσι ότι θέλει περισσότερο χρόνο για τον εαυτό της, όμως από την άλλη δεν τον αφήνει να αναλάβει κάποια πράγματα των παιδιών διότι πιστεύει ότι δεν θα τα καταφέρει.
Η ταινία ουσιαστικά είναι τέσσερις μεγάλες σκηνές. Στην πρώτη που βλέπουμε τους ήρωες από τη μεριά του καπό του αυτοκινήτου τους εν κινήσει, η οποία κρατάει περίπου 12 λεπτά, μαθαίνουμε τα βασικά για το ζευγάρι μας. Από τη σκηνή αυτή στήνεται από τον Ηνκετιέρ η ατμόσφαιρα της γρίνιας, σαν ωρολογιακή βόμβα που θα εκτοξεύσει στο σύμπαν τη μόνιμα υποβόσκουσα υστερία της Σελίν, η οποία όμως δεν εκδηλώνεται ποτέ. Απλώς κορυφώνεται στην προ-τελευταία σκηνή, εκείνη του δωματίου που παρότι κρατάει 30 ολόκληρα λεπτά δεν μας αφήνει να πάρουμε ανάσα. Εκεί η γκρίνια μετατρέπεται σε καυγά που καταλήγει σε έναν από τους χωρισμούς του ζευγαριού που προφανώς θα έχει επαναληφθεί.
Ο Τζέσι ρωτά από τη μεριά του: Γιατί προσπαθούν οι γυναίκες να αλλάξουν έναν άνδρα; Είναι σαν να τσατίζονται με ένα βάτραχο επειδή είναι πράσινος.
[…] Θες να ζεις μέσα σε ένα παραμύθι. Είσαι κοριτσάκι. Αυτή είναι η αλήθεια.

Η Σελίν ξεσκεπάζει την σεξουαλικό κομφορμισμό του Τζέσι: Και εσύ κάνεις έρωτα με τον ίδιο τρόπο κάθε φορά. Φιλάκι(Κις, κις) Βυζάκι(τσίκι, τσίκι), μουνάκι.
Η καλύτερη σκηνή της ταινίας είναι η τελευταία. Ενώ η Γυναίκα μάταια προσπαθεί να πάρει δυνάμεις για να συνεχίσει τη σχέση με τον άνδρα προστρέχοντας στο παρελθόν που προφανώς ήταν πιο ερωτευμένοι, αναπολώντας «το χαμένο παράδεισο του παραθυμιού του πρώτου διαστήματος που ό έρωτας στο ζευγάρι είναι δυνατός», ο Άνδρας- συγγραφέας εδώ- πηγαίνει 40 χρόνια μπροστά, στο μέλλον και «ρίχνει» για άλλη μια φορά τη Γυναίκα- σύντροφο διαβάζοντας της μία δική της επιστολή, προφανώς γραμμένη από τον ίδιον, στα 80 της χρόνια, με την οποία προσεγγίζει τη συγκεκριμένη βραδιά στην Πελοπόννησο, που το ζευγάρι θα περάσει μία από τις καλύτερες νύχτες της ζωής του, μια σεξουαλική εμπειρία που δεν έχει ζήσει ξανά, δίπλα στα νερά του …
Το τέλος της ταινίας κλείνει τη φάση της κρίσης στη σχέση των ηρώων και ανοίγει ένα παράθυρο για ακόμα μία «στροφή» της ερωτικής τους συμβίωσης που έτσι και αλλιώς είναι δύσκολη σε κάθε περίπτωση και χρειάζεται προσπάθεια για να προχωρά. Αυτό που δεν διαθέτουμε συνήθως στη ζωή μας, για αυτό και ο καθένας τραβά το δρόμο του, με τις πρώτες δυσκολίες.

Σκηνοθεσία: Ούλριχ Ζάιντλ -Γερμανία, Αυστρία-2013-115′
Παίζουν: Μαρία Χοφστάτερ, Ναμπίλ Σαλέχ, Ναταλία Μπαράνοβα
Ο Γιέντλ, μάλλον, καταγγέλλει τις δύο μορφές πουριτανισμού( από τη μία η ακραία πίστη, εδώ άρρωστη- ερωτική σχέση με το Χριστό, και από την άλλη τo ομαδικό σεξ – ηδονή των ζώων). Η Θρησκευτικότητα στα όρια του αντί ανθρωπισμού, αναλύεται εδώ. Η ηρωίδα, καθολική που ακολουθεί τους κανόνες της θρησκείας έχει σαδομαζοχιστική σχέση με το Χριστό.
Η ταινία ξεκινά με το αυτομαστίγωμα της ηρωίδας για να εξιλεωθεί από τις αμαρτίες της, μπροστά στο εσταυρωμένο, και καταλήγει με το σαδισμό( μαστίγωμα του εσταυρωμένου). Κάθε μέρα παίρνοντας μια πήλινη Παναγία, πηγαίνει σε διαμερίσματα αγνώστων, τους χτυπά τα κουδούνια και προσπαθεί να τους προσηλυτίσει.
Η ηρωίδα αρνείται τις ανάγκες του σώματός της και γίνεται σκληρή με τα ζώα ( τη γάτα της αδελφής της) και το σύζυγό της που είναι μουσουλμάνος. Όχι μόνο δεν θέλει να έχει ερωτική επικοινωνία μαζί του αλλά κοιμάται και σε διαφορετικό κρεβάτι. Το μόνο που κάνει συχνά είναι να πλένεται υπερβολικά διότι όλα τα υγρά του σώματος παραπέμπουν και στα ερωτικά.
Χαρακτηριστική είναι η σκηνή του ομαδικού σεξ που η ηρωίδα βλέπει να γίνεται στο πάρκο. Γυρίζει τρέχοντας, σχεδόν έντρομη στο σπίτι της, μπαίνει στην μπανιέρα της και αρχίζει να καθαρίζεται μανιωδώς.
.Γ: Παρεμπιπτόντως, έχει γίνει κοινωνιολογική ερευνα σε μοναστήρι της Πολωνίας, για το βαθμό σύνδεσης των ορμών με την καθαριότητα. Οσο πιο κάθετη και σκληρή ήταν η αποψη του μοναχού για την αποφυγή και τον έλεγχο των αναγκών του σώματος και την εξύψωση του πνεύματος, τόσο πιο νευρωτική ήταν η καθαριότητα του κελιού του.

Σκηνοθεσία: Καλίν Πέτερ Νέτζερ – 2013 – 112′
Παίζουν:Λουμινίτα Γκεοργκίου, Μπογκντάν Ντουμιτράτσε, Φλορίν Ζαμφιρέσκου

Αυτή η κατάρρευση των «μύθων» δεν μπορεί να μην προκαλεί ένα αίσθημα βαθιάς ανησυχίας γιατί δεν υπάρχει πια μια «μητέρα»-προστάτιδα. Η «μητέρα» είναι το σύνολο που σκέφτεται για όλους αυτούς που δεν αντέχουν το βάρος της αυτονομίας τους.

Αλτνο Καροτενούτο

Η Κορνέλια (Λουμίνα Γκεοργκίου) είναι η μάνα που έχει αδυναμία στο γιο Μπάρμπου(Μπόγκταν Ντούμιτρας) που είναι 34 ετών, δηλαδή ζει και αναπνέει γ αυτόν.
Η Κορνέλια δεν είναι η αμόρφωτη λαϊκή μάνα που προβάλει ασυνείδητα τα δικά της όνειρα στο μέλλον του γιου αλλά η αστή μορφωμένη αρχιτεκτόνισσα που χωρίς υστερίες, με μεθοδικότητα καταφέρνει αυτό που θέλει. Όταν ο γιόκας της Μπάρμπου θα σκοτώσει με το αυτοκίνητό του ένα δεκατετράχρο αγόρι από φτωχή Ρουμάνικη οικογένεια, θα προσπαθήσει στο αστυνομικό τμήμα να εξαγοράσει τους αστυνομικούς και θα υπαγορεύσει στο γιο τι να γράψει στην κατάθεσή του.
Η Κορνέλια-μάνα, θα αξιοποιήσει τις γνωριμίες του γιατρού συζύγου για να μιλήσουν στους αστυνομικούς, για να είναι πιο ευνοϊκοί απέναντί του.
Η Κορνέλια-μάνα- ευνούχος θα ζητήσει από το Μπάρμπου να πάει στη κηδεία του 14χρονου παιδιού πιέζοντας τον, σχεδόν αδιαφορώντας για τα συναισθήματά του.
Η Κορνέλια –μάνα-καπάτσα θα εξαγοράσει την κατάθεση του οδηγού του αυτοκινήτου που ήταν μπροστά από το αυτοκίνητο του γιου του το οποίο ο γιος της προσπέρασε με μεγάλη ταχύτητα.
Ο Μπάρμπου προσπαθεί να απαλλαγεί από το βάρος της μάνας, από την υπέρ-προστατευτικότητά της. Της ζητά να του δώσει τα δεύτερα κλειδιά του διαμερίσματος, στο οποίο μένει με τη κοπέλα του.

Είναι αποκαλυπτικός ο διάλογος γιου- μάνας:
Μάνα: Δεν δέχομαι τα πάντα από σένα; Ακόμα και ότι δεν με αγαπάς; […] Θέλω να με σέβεσαι. Αυτό είναι όλο. Μου το χρωστάς.
Γιος: Ας αλλάξουμε ρόλους. Άσε με να σου τηλεφωνήσω εγώ. Περίμενε τηλέφωνό μου και δες αν δε σέβομαι ή όχι.
Μάνα: Δεν μπορώ να σου τηλεφωνώ πια;
Γιός: Άσε με να κάνω εγώ το πρώτο βήμα. Περνάω μεγάλο ζόρι. Θέλω να βάλω σε τάξη τις σκέψεις μου. Δεν μπορείς να βοηθήσεις. Θα σε πάρω σ ‘ένα μήνα, σε έξι μήνες. Δεν ξέρω. Άσε με να σε πάρω πρώτος και ίσως τότε μπορέσουμε να έχουμε κάποια σχέση.
Μάνα: Δεν θα ξαναγίνω νέα. Για όσο καιρό μου απομένει σε θέλω στο πλευρό μου.
….
Γιος: Άσε με να σου τηλεφωνήσω εγώ. Και μία συμβουλή. Αν σου πέσει δύσκολο βρες ένα υποκατάστατο. Ένα σκυλάκι, ένα εραστή, ένα χόμπι. Στην ηλικία σου οι άνθρωποι επισκέπτονται τις πυραμίδες.
Μάνα: Άλλοι στην ηλικία μου έχουν φυσιολογική σχέση με τα παιδιά τους . Οι γονείς ολοκληρώνονται μέσα από τα παιδιά τους. Ο, τι δεν το κατάφεραν οι ίδιοι το επιτυγχάνουν μέσα από αυτά.
……

Η Κορνέλια-Μάνα-Αστική τάξη, θα αγοράσει με χρήματα την σιωπή του Πατέρα(εργατική τάξη) που ζητάει δικαιοσύνη, στη πολύ καλή σκηνή της ταινίας που η κάμερα στέκεται σχεδόν αποκλειστικά στην Κορνέλια και μόνο 2 φορές δείχνει τη μάνα του άτυχου αγοριού.
Η Κορνέλια-Μανα-Εξουσία(αντιπροσωπευτική φιγούρα της κοινωνικής κατάστασης στην μετα Τσαουσέσκου Ρουμανία) μπορεί όλα να τα αγοράσει με τα χρήματα, αξιοποιώντας, σχεδόν θεατρικά την ικανότητά της να συγκινείται (πάντως ο σκηνοθέτης Κάλιν Πίτερ Νέτζερ έχει δηλώσει ότι επιδιώκει να τη συμπαθήσουμε).
Η Κορνέλια δραματική-μάνα, όμως, ποτέ δεν θα κερδίσει την αγάπη του ευνουχισμένου γιου.
Η Κορνέλια- γυναίκα είναι κατά βάθος δυστυχισμένη διότι το μόνο πρόσωπο που αγαπά είναι ο εαυτός της.

Ένα ακόμα δείγμα της σταθερής ανόδου του Ρουμάνικου σινεμά με αυτή την ταινία του Κάλιν Πίτερ Νέτζερ. Νατουραλιστική γραφή, χωρίς κορυφώσεις και με κάμερα στο χέρι είναι σαν να καταγράφει την πραγματικότητα στη σημερινή Ρουμανία, την ταξική διαστρωμάτωση, έμμεσα τη διαφθορά και τη συμπεριφορά της νέας αστικής τάξης που καλοντυμένη κινείται με άνεση στο κοινωνικό περιβάλλον.
ζωή μας, για αυτό και ο καθένας τραβά το δρόμο του, με τις πρώτες δυσκολίες.

Σκηνοθεσία: Λαρς φον Τρίερ- Δανία- 2013-124′
Παίζουν: Σαρλότ Γκενσμπούρ, Στέλαν Σκάργκαρντ, Γουίλιαμ Νταφόε, Σάια ΛαΜπέφ

Η εξήγηση των εμπειριών της Τζο( Σαρλότ Γκένσμπουργκ ) στον Σαλιγκμαν (Στέλαν Σκάρσκαρντ) συνεχίζεται. Η ταινία έχει τη δραματουργική δομή του κύκλου. Δηλαδή τελειώνει εκεί που άρχισε, εξηγώντας μας ποιος χτύπησε και άφησε στο δρόμο αιμόφυρτη τη Τζό.
Δεν θα σας το αποκαλύψω διότι είναι μία από τις κρίσιμες σκηνές της ταινίας (σκηνές που προωθούν το μύθο της).
Η Τζό, στο δεύτερο μέρος, περιγράφει πώς έχασε τη σεξουαλική της επιθυμία με τον άνδρας της, ενώ έχει ένα μικρό παΐδι, και τι κάνει για να την αποκτήσει ξανά. Σε σχέση με τη δράση της Τζό, ξεχωρίζω τρείς σκηνές.
Στην πρώτη, δύο μαύροι υποψήφιοι εραστές, με ανορθωμένα πέη, μαλώνουν ποιος θα εισέλθει στον κόλπο της και ποιος στον πρωκτό της.
Ο Δανός σκηνοθέτης το προσεγγίζει μάλλον χιουμοριστικά, ενημερώνοντάς μας ότι επειδή τα δύο όργανα εφάπτονται υπάρχει διαφορετική αίσθηση ανάλογα με του που εισέρχεται το καθένα. Με τη γυμνή Τζο στο κρεβάτι οι δύο μαύροι μαλώνουν σε πρώτο πλάνο.
Η δεύτερη σκηνή είναι η μύηση της ηρωίδας στη διαδρομή πόνου- ηδονής.
Ο Τρίερ το χειρίζεται πολύ καλά σκηνοθετικά αναλύοντας μας το μηχανισμό αυτής της διαδρομής (σαδομαζοχισμός).
Η τρίτη είναι εκείνη που η Τζο συμμετέχει σε ομάδα ψυχοθεραπείας. Η Τζο στο τέλος αποχωρεί εξηγώντας μας ότι είναι κάτι ιδιαίτερο, ο εαυτός της, η σεξουαλικότητα που δεν μπορεί να αναγνωρίσει η ομάδα. Ο Τρίερ –ίσως επιφανειακά- αντιμετωπίζει τις ομάδες ψυχοθεραπείες ως ισοπεδωτικές και εξισωτικές των ιδιαιτεροτήτων κάθε ανθρώπου και της σεξουαλικότητάς του.
Ο Δανός σκηνοθέτης συνεχίζει τον προβληματισμό του για την Εκκλησία χωρίζοντάς την σε Καθολική-Δυτική( εκείνη της καταπίεσης και της απώθησης) με την Ορθόδοξη- Ανατολική( της χαράς και της ευτυχίας).
Τέλος, αναπάντεχα, το φινάλε της ταινίας είναι συγχρόνως κρίσιμη σκηνή που μάλλον δεν περιμένουμε να δούμε. Και αυτή δεν σας την αποκαλύπτω, προφανώς. Πρέπει να δείτε την ταινία.

Σκηνοθεσία: Φρανσουά Οζόν-Γαλλία- 2013- 94′

Παίζουν : Ζεραλντίν Παϊλάς, Σαρλότ Ράμπλινγκ, Φρέντερικ Πιέρο

«Κάποια κορίτσια δίνουν γλωσσόφιλα με 5 ευρώ»
ο μικρός αδελφός της κεντρικής ηρωίδας Αντέλ(Μαρίν Βακτ)

Η ιστορία της ταινίας του Φρανσουά Όζον είναι γνωστή: Η ενηλικίωση της 17χρονης Ιζαμπέλ, μαθήτριας Λυκείου, έχει ως βασικό στάδιο το ότι γίνεται με τη θέλησή της πόρνη πολυτελείας.
Ο Φρανσουά Οζόν ξεπερνά τα στερεότυπα της πορνείας που έχει ως αίτια τη φτώχεια ή άλλα αίτια( χωρισμένους γονείς ή άσχημη εφηβεία). Η ηρωίδα μας «ανήκει» στην κατηγορία των ελεύθερων πορνών της Γαλλίας( σύμφωνα με τα στοιχεία του σχετικού συμποσίου του Τμήματος Κοινωνικής Ανθρωπολογίας που έγινε το 2006 οι ελεύθερες πόρνες στη Γαλλία ήταν περίπου 300 ενώ οι εξαρτημένες έφτανα το 1.000.000 ). Η Ιζαμπέλ είναι κόρη μεσοαστικής οικογένειας, και ζει με την μητέρα της και τον πατριό της. Όμως τα πάει πολύ καλά με τον μπαμπά της και έχει ό, τι θέλει στη ζωή της μιας και δεν υπάρχει κανένα οικονομικό πρόβλημα. Η επιλογή της να γίνει πόρνη εντάσσεται στο δικαίωμα αυτοδιάθεσης του σώματός της.
Η ρομαντική μουσική (τέσσερα τραγούδια του Φρανσουά Αντρί) λειτουργεί αντιστικτικά με την ψυχρή και συνειδητή συμπεριφορά της Ιζαμπέλ που φαίνεται ότι το κάνει αυτό μόνο για τα χρήματα. Η πρακτική της «διαχέεται» σε χώρους ελεύθερου χρόνου της αστικής τάξης(όπερα) στην οποία πηγαίνει με τους γονείς της. Στο χώρο αυτό θα συναντήσει και τον παντρεμένο επιτυχημένο επιχειρηματία πελάτης της που όμως σε επόμενο ραντεβού θα πεθάνει από καρδιακή ανακοπή την ώρα του σεξ. Ο Οζόν προσεγγίζει φυσικά και «αμοραλιστικά» το θέμα του. Ένα κινητό, ένα λάπτοπ και το ότι της αρέσει να βλέπει σκηνές από ταινίες πορνό η Ιζαμπέλ, αρκούν για να γίνει πόρνη. Αυτή είναι και η αφορμή για να δείξει ο Όζον πώς αντιμετωπίζεται η ελεύθερη επιλογή της ηρωίδας από τους γονείς της: ως αρρώστια. Η Ιζαμπέλ περιγράφει την συμπεριφορά της στον ψυχίατρο που της πηγαίνουν οι γονείς της που μετά από συμφωνία, με βάση την επιθυμία της, πληρώνεται με τα χρήματα που έχει μαζέψει από τους πελάτες της.
Η ταινία ακολουθεί την επιλογή της διήγησης μίας χρονιάς. Η Ιζαμπέλ χάνει το Καλοκαίρι την παρθενιά της από το ωραίο αγόρι της τάξης της, σε μία παραλία. Το επόμενο φθινόπωρο θα συναντηθεί στο δωμάτιο του ξενοδοχείο που ο αστός πελάτης της έχασε τη ζωή του με τη γυναίκα του (Σάρλοτ Ράμπλινγκ) η οποία θέλει να αναβιώσει όσο γίνεται τις τελευταίες στιγμές του συζύγου της αλλά και να δείξει το θαυμασμό της στην Ιζαμπέλ εκμυστηρεύοντας της ότι δεν τόλμησε να κάνει πραγματικότητα τη φαντασίωσή της: να δίνει το κορμί της στους άνδρες με το να γίνει πόρνη.
Ο Οζόν με την ταινία του μετατρέπει σε ρεαλισμό το σουρεαλισμό στην «Ωραία της ημέρας» του Λουίς Μπουνιουέλ( εδώ η ηρωίδα φαντάζεται ότι γίνεται πόρνη)
Το τέλος της ταινίας είναι «ανοιχτό». Δεν ξέρουμε τι θα κάνει η ηρωίδα, όμως μπορούμε να υποθέσουμε ότι πάντα θα είναι ελεύθερη να διαθέτει το σώμα της.

Συμπεριέχον υστερόγραφο: Η ανταλλαγή(πορνεία ή πουτάνισα (επί το λαϊκότερον) με χρήματα ή με συναισθήματα, το αποτέλεσμα της εμπορευματοποίησης των πάντων στη ζωή μας, υπάρχει πλατιά διαδεδομένη είτε το θέλουμε είτε όχι.