Σκηνοθεσία: Ντάμιεν Σαζέλ-2016-128′-Αμερική

Παίζουν: Ράιαν Γκόσλινγκ, Έμα Στόουν, Ρόζμαρι Ντεγουίτ, Τζον Λέτζεντ

Ο ρομαντισμός “σπάει τα μούτρα του” στον τοίχο της πραγματικότητας.

Αυτός νομίζω ότι είναι ο τίτλος της δεύτερης πολύ καλής ταινίας ( “Χωρίς μέτρο” -2014) του Ντάμιεν Σαζέλ. Αυτή τη φορά χρησιμοποιεί το μιούζικαλ που το ανανεώνει άξια. Η σύνθλιψη του ήρωα στην σκληρή πραγματικότητα και ο αγώνας που κάνει για να ενταχθεί στο μουσικό κύκλωμα ήταν το θέμα της προηγούμενης ταινία του.
Εδω, ο φορέας το ρομαντισμού είναι το μιούζικαλ που ο 32χρονος σκηνοθέτης το γνωρίζει καλά(Φρέντ Ασταίρ με τις πόζες τους, “West Side Story” και το “All That Jazz” σαν να εμπεριέχονται στην ταινία) Φευγαλέα, μέσα στα γρήγορα πανοραμίκ βλέπουμε πίνακα του Χόπερ καθώς και το μικρό αγόρι με το Κόκκινο μπαλόνι στο χέρι(αναφορά στην κλασική ταινία του Λαμορίς). Για να μην ξεχάσω την σινεφιλική αναφορά στην “Καζαμπλάνκα” (Οι ήρωες και της ταινίας του Σαζέλ έχουν το δικό τους Παρίσι (αγάπη) που θα τους ακολουθεί ο, τι και να κάνουν στη ζωή τους, και τη μουσική αναφορά στη δεκαετία του “80( Take on me κ.α.)
Ο περφεξιονισμός του Σαζέλ (με την κίνηση ακριβείας της κάμερας, τα πάνινγκ(αξιοποίηση της αισθητικής της διαφήμισης) και το σφιχτό αλλά συγχρόνως ελεύθερο μοντάζ, “παντρεύεται” με εκείνον του Τέρενς Ντέιβις( “Το βαθύ μπλε του έρωτα(2011) και “Ένα τραγούδι για το ηλιοβασίλεμα(2015).
Ο Σαζέλ χρησιμοποιεί ως βασικούς ήρωες δύο καταξιωμένους ηθοποιούς. Τον Ράϊαν Γκόσλινγκ( “Blue Valentine”, “Το μεγάλο σορτάρισμα”) και την Εμμα Στόουν( τη γνωρίσαμε στις “Υπηρέτριες” (2011) αλλά και στη “Μαγεία του Σεληνόφωτος” και “Παράλογος άνθρωπος” του Γούντυ Άλεν).
Η Μία (Εμα Στόουν -εξαιρετική στην ερμηνεία της) και ο Σεμπάστιαν( Ράιαν Γκόσλινγκ) θα κατορθώσουν να πραγματοποιήσουν τα επαγγελματικά τους όνειρα αλλά δεν θα είναι μαζί και στη ζωή. Όλη η ταινία είναι σαν να εξηγεί ότι η πραγματικότητα εμπόδισε τους ήρωες στο να μείνουν μαζί για πάντα( στο δραματικό φινάλε της ταινίας η Μία φαντάζεται πως θα ήταν η ζωή της με τον Σεμπάστιαν).
Αυτό που κατορθώνει ο Σαζέλ( πέραν των άλλων)είναι να “ενοποιήσει” την ιστορία της μουσικής(τζαζ, ροκ, μπλουζ, κλασική) μέσα στην τέλεια, πανδαισιακή(θα μου επιτρέψετε τον όρο) χρήση σκηνικών, κουστουμιών, μουσικών θεμάτων, και ικανοτήτων των ηθοποιών του.