Nymphomaniac μέρος Β’

Σκηνοθεσία: Λαρς φον Τρίερ- Δανία- 2013-124′
Παίζουν: Σαρλότ Γκενσμπούρ, Στέλαν Σκάργκαρντ, Γουίλιαμ Νταφόε, Σάια ΛαΜπέφ

Η εξήγηση των εμπειριών της Τζο( Σαρλότ Γκένσμπουργκ ) στον Σαλιγκμαν (Στέλαν Σκάρσκαρντ) συνεχίζεται. Η ταινία έχει τη δραματουργική δομή του κύκλου. Δηλαδή τελειώνει εκεί που άρχισε, εξηγώντας μας ποιος χτύπησε και άφησε στο δρόμο αιμόφυρτη τη Τζό.
Δεν θα σας το αποκαλύψω διότι είναι μία από τις κρίσιμες σκηνές της ταινίας (σκηνές που προωθούν το μύθο της).
Η Τζό, στο δεύτερο μέρος, περιγράφει πώς έχασε τη σεξουαλική της επιθυμία με τον άνδρας της, ενώ έχει ένα μικρό παΐδι, και τι κάνει για να την αποκτήσει ξανά. Σε σχέση με τη δράση της Τζό, ξεχωρίζω τρείς σκηνές.
Στην πρώτη, δύο μαύροι υποψήφιοι εραστές, με ανορθωμένα πέη, μαλώνουν ποιος θα εισέλθει στον κόλπο της και ποιος στον πρωκτό της.
Ο Δανός σκηνοθέτης το προσεγγίζει μάλλον χιουμοριστικά, ενημερώνοντάς μας ότι επειδή τα δύο όργανα εφάπτονται υπάρχει διαφορετική αίσθηση ανάλογα με του που εισέρχεται το καθένα. Με τη γυμνή Τζο στο κρεβάτι οι δύο μαύροι μαλώνουν σε πρώτο πλάνο.
Η δεύτερη σκηνή είναι η μύηση της ηρωίδας στη διαδρομή πόνου- ηδονής.
Ο Τρίερ το χειρίζεται πολύ καλά σκηνοθετικά αναλύοντας μας το μηχανισμό αυτής της διαδρομής (σαδομαζοχισμός).
Η τρίτη είναι εκείνη που η Τζο συμμετέχει σε ομάδα ψυχοθεραπείας. Η Τζο στο τέλος αποχωρεί εξηγώντας μας ότι είναι κάτι ιδιαίτερο, ο εαυτός της, η σεξουαλικότητα που δεν μπορεί να αναγνωρίσει η ομάδα. Ο Τρίερ –ίσως επιφανειακά- αντιμετωπίζει τις ομάδες ψυχοθεραπείες ως ισοπεδωτικές και εξισωτικές των ιδιαιτεροτήτων κάθε ανθρώπου και της σεξουαλικότητάς του.
Ο Δανός σκηνοθέτης συνεχίζει τον προβληματισμό του για την Εκκλησία χωρίζοντάς την σε Καθολική-Δυτική( εκείνη της καταπίεσης και της απώθησης) με την Ορθόδοξη- Ανατολική( της χαράς και της ευτυχίας).
Τέλος, αναπάντεχα, το φινάλε της ταινίας είναι συγχρόνως κρίσιμη σκηνή που μάλλον δεν περιμένουμε να δούμε. Και αυτή δεν σας την αποκαλύπτω, προφανώς. Πρέπει να δείτε την ταινία.