2013 | Έγχρ. | Διάρκεια: 110′
Ακατάλληλη κάτω των 17 ετών

Σκηνοθεσία: Λαρς φον Τρίερ-2013-Δανία-110′

Παίζουν: Σαρλότ Γκενσμπούρ, Στέλαν Σκάργκαρντ, Ούμα Θέρμαν, Σάια ΛαΜπέφ, Κρίστιαν Σλέιτερ

Να τονίσω, ενδιάμεσα, ότι δεν θα πουλήσω πουριτανισμό, ούτε έχω σκοπό να εκθειάσω τον Λανς Φον Τρίερ διότι δεν είναι ο αγαπημένος μου σκηνοθέτης.
Η προσπάθειά μου είναι να περιγράψω ο, τι είδα και όχι ότι νομίζω ο, τι είδα. Αμφιβάλλω με τις κριτικές κάποιων διότι γράφουν για τους τίτλους τέλους της hard core εκδοχής της ταινίας, εγώ είδα –όπως και όλοι οι θεατές της- την
Soft εκδοχή τους με τίτλους τέλους χωρίς εικόνες πορνό. Εξάλλου ο τρόπος κινηματογράφησης των σεξουαλικών σκηνών δεν έχουν σκοπό να ερεθίσουν.
Ο κακός άνθρωπος (όπως αποκαλεί τον εαυτό τη ο Τζο) μας διηγείται το πώς έφτασε μέχρι εδώ, αφήνοντας μας απορίες για το δεύτερο μέρος της ιστορίας.
. «Η νυμφομανία είναι αναλγησία, είναι εθισμός στο πόθο και όχι σε κάτι που έχεις ανάγκη» λέει κάποια στιγμή η ηρωίδα. Η αμαρτία, η ενοχή για τις ορμές μας για την ανάγκη ικανοποίησής τους, είναι βασικοί άξονες του προβληματισμού του σκηνοθέτη από την Τρίτη του ταινία μεγάλου μήκους «Δαμάζοντας τα κύματα» κάτι που συνεχίζεται και εδώ.
Ο Τρίερ δεν ταυτίζεται με τους ήρωες. Μάλλον από απόσταση μας αφήνει να κρίνουμε. Ο ηλικιωμένος Σέλιγκμαν προσπαθεί να απο-ενοχοποιήσει τη συμπεριφορά της Τζό. Ο πεοθηλασμός στο βαγόνι του τραίνου είναι για την Τζό βιασμός, όμως για τον Σέλιγκαν ανακούφιση, προσφορά ηδονής για τον παντρεμένο άνδρα.
Ο αταβισμός ολοφάνερος σε αυτή την ταινία του Δανού σκηνοθέτη, είναι ένα από το πολύ ενδιαφέροντα στοιχεία (εξάλλου δεν μας είναι άγνωστος – τον είδαμε και στον «Κυνόδοντα» του Γιώργου Λάνθιμου). Το κυνήγι του σεξ και των εραστών στη φάση της εφηβείας της Τζό παραλληλίζεται με το ψάρεμα. Το «τσίμπημα» στο ερωτικό κάλεσμα της Τζό, με το τσίμπημα των ψαριών. Οι ώρες του ψαρέματος με τις ώρες κυνηγιού των εραστών. Ο εραστής με το επιθετικό βλέμμα συγκρίνεται με τη γάτα που ενώ την καλείς να μπει στο σπίτι από την ανοιχτή πόρτα σχεδόν πάντα καθυστερεί. O άνθρωπος όσο και να έχει περίπλοκη συνείδηση παραμένει άγριο ζώο, αιλουροειδές που έχει εξημερωθεί με τίμημα τη δυστυχία και τη θλίψη. Η αμεσότητα του σεξ συγκρούεται με το ψέμα του έρωτα, με το βάρος των στρεβλώσεων που δημιουργεί.
Η αρμονία της σεξουαλικής επαφής παραλληλίζεται με την αρμονία της εκκλησιαστικής μουσικής του Μπαχ, στη σκηνή που το φιλμικό κάδρο χωρίζεται στα τρία. Ο έρωτας είναι το αντίθετο του θανάτου, στη σκηνή που η Τζό ερεθίζεται σεξουαλικά με τη θέα του νεκρού πατέρα της.
Η τελευταία ατάκα της ταινίας το «Δεν νιώθω τίποτα» μας παραπέμπει στη γνωστή κατάθλιψη του σκηνοθέτη (ως γνωστόν μπαινοβγαίνει στα νοσοκομεία) και συγχρόνως είναι ο συνδετικός κρίκος για το δεύτερο μέρος της ταινίας.
(2ο μέρος).