The Killing of a Sacred Deer

Σκηνοθεσία: Γιώργος Λάνθιμος-2017-Αγγλία-Ιρλανδία–121′
Παίζουν: Κόλιν Φάρελ, Νικόλ Κίντμαν, Μπάρι Κέγκαν, Ράφι Κάσιντι

Ο “Θάνατος του ιερού Ελαφιού” είναι σε πρώτο επίπεδο ένα μεταφυσικό θρίλερ.
Ο συνοριακός άξονας είναι η κλασική δομή της ευτυχισμένης Αμερικάνικης οικογένειας που περνά ένα κίνδυνο και το ξεπερνά με κάποιο τρόπο.
Η ταινία του Λάνθιμου μπορεί να μας θυμίσει αρκετές ταινίες επειδή -και- χρησιμοποιεί διάφορα στερεότυπα από αυτές( π. χ. το δέσιμο των ηρώων σε καρέκλες με μονωτική ταινία) αλλά και εχει σκηνές ανάλογες( π. χ τον πατέρα έχει χάσει τα παιδιά του και με κάποιο τρόπο βρίσκει τον απαγωγέα τους και ασκεί βία επάνω του).
Έχουμε να κάνουμε με ένα στιβαρό σενάριο με αρχή -μέση και τέλος. Το κυρίαρχο υπέρ-ρεαλιστικό και γκροτέσκο του “Αστακού” όμως δεν υπάρχει εδώ, εκτός από μερικές τέτοιες πινελιές( όπως το μυστικό που διηγείται ο πατέρας της οικογένειας Στήβεν( Κόριν Φαρέλ) στον μικρό του γιό Μπομπ(Σάνι Σάλτζικ). Εδώ όμως το μεταφυσικό στοιχείο είναι “μεταφορά” από τη Αρχαία Ελληνική τραγωδία “Ιφιγένεια εν Αυλίδι” του Ευριπίδη. Έχουμε να κάνουμε με την εξιλέωση του πατέρα- Στήβεν(Αγαμέμνονα) που για να εξιλεωθεί πρέπει να σκοτώσει ένα παιδί του(την Ιφιγένεια). Εδώ η “οργή των Θεών” εκδηλώνεται με τις μεταφυσικές δυνάμεις του Μάρτιν(Μπάρυ Κόαχαν) που παραλύει τα παιδιά του πατέρα μέχρι να σκοτώσει ένα του παιδί, επειδή και εκείνος ως χειρούργος είχε “σκοτώσει” τον πατέρα του Μάρτιν που είχε εγχειριστεί από αυτόν.
Το ενδιαφέρον στοιχείο-ανατροπή από τον Άνθιμο είναι ότι εδώ σαν να έχουμε και τιμωρία του πατέρα(Στήβεν-Αγαμέμνονα) επειδή δεν τολμά να απατήσει τη γυναίκα του ( ο Μάρτιν συνειδητά του “πλασσάρει” τη μητέρα του, η οποία τον παρενοχλεί σεξουαλικά (για να χρησιμοποιήσω και έναν ορο της μόδας) αλλά εκείνον ούτε καν σκέφτεται να απατήσει τη γυναίκα του Αννα -Κλυταιμνήστρα( Νικόλ Κίντμαν).
Η κόρη του Στήβεν(Αγαμέμνονα), Κίμ(Ράμμι Κάσσιντυ), σαν άλλη Ιφιγένεια, ζητά από τον πατέρα της να σκοτώσει αυτήν διότι εφόσον εκείνος της έδωσε ζωή, εκείνος μπορεί και να την πάρει.
Η κρίση και το δράμα της οικογένειας είναι όμως συγχρόνως και αφορμή να βγάλει στην επιφάνεια ο Λάνθιμος τις αντιθέσεις και τα προβλήματα μεταξύ των μελών της, υπονοώντας τα όμως, χωρίς να τα αναλύει. Δεν έχουμε να κάνουμε δηλαδή με το “υπέρ-ρεαλιστικό “μαστίγωμα” της αυταρχικής οικογένειας του “Κυνόδοντα”. Το σημαντικό για το Λάνθιμο είναι η πλοκή ώστε να κάνει ένα Αριστοτελικής δομής θρίλερ, σαν να θέλει να ανοιχτεί περισσότερο στο αμερικάνικο αλλά και το παγκόσμιο κοινό.
Το τέλος της ταινία είναι αντίθετο με το τέλος της Αρχαίας τραγωδίας( σύμφωνα με αυτήν, την ώρα που το μαχαίρι του ιερέα θα σκότωνε την Ιφιγένεια, στη θέση της μπήκε μια ελαφίνα).