Paradise Faith

Σκηνοθεσία: Ούλριχ Ζάιντλ -Γερμανία, Αυστρία-2013-115′
Παίζουν: Μαρία Χοφστάτερ, Ναμπίλ Σαλέχ, Ναταλία Μπαράνοβα
Ο Γιέντλ, μάλλον, καταγγέλλει τις δύο μορφές πουριτανισμού( από τη μία η ακραία πίστη, εδώ άρρωστη- ερωτική σχέση με το Χριστό, και από την άλλη τo ομαδικό σεξ – ηδονή των ζώων). Η Θρησκευτικότητα στα όρια του αντί ανθρωπισμού, αναλύεται εδώ. Η ηρωίδα, καθολική που ακολουθεί τους κανόνες της θρησκείας έχει σαδομαζοχιστική σχέση με το Χριστό.
Η ταινία ξεκινά με το αυτομαστίγωμα της ηρωίδας για να εξιλεωθεί από τις αμαρτίες της, μπροστά στο εσταυρωμένο, και καταλήγει με το σαδισμό( μαστίγωμα του εσταυρωμένου). Κάθε μέρα παίρνοντας μια πήλινη Παναγία, πηγαίνει σε διαμερίσματα αγνώστων, τους χτυπά τα κουδούνια και προσπαθεί να τους προσηλυτίσει.
Η ηρωίδα αρνείται τις ανάγκες του σώματός της και γίνεται σκληρή με τα ζώα ( τη γάτα της αδελφής της) και το σύζυγό της που είναι μουσουλμάνος. Όχι μόνο δεν θέλει να έχει ερωτική επικοινωνία μαζί του αλλά κοιμάται και σε διαφορετικό κρεβάτι. Το μόνο που κάνει συχνά είναι να πλένεται υπερβολικά διότι όλα τα υγρά του σώματος παραπέμπουν και στα ερωτικά.
Χαρακτηριστική είναι η σκηνή του ομαδικού σεξ που η ηρωίδα βλέπει να γίνεται στο πάρκο. Γυρίζει τρέχοντας, σχεδόν έντρομη στο σπίτι της, μπαίνει στην μπανιέρα της και αρχίζει να καθαρίζεται μανιωδώς.
.Γ: Παρεμπιπτόντως, έχει γίνει κοινωνιολογική ερευνα σε μοναστήρι της Πολωνίας, για το βαθμό σύνδεσης των ορμών με την καθαριότητα. Οσο πιο κάθετη και σκληρή ήταν η αποψη του μοναχού για την αποφυγή και τον έλεγχο των αναγκών του σώματος και την εξύψωση του πνεύματος, τόσο πιο νευρωτική ήταν η καθαριότητα του κελιού του.