Les Neiges Du Kilimandjaro
«Το πραγματικό θάρρος είναι η κατανόηση της ζωής του ατόμου, ο καθορισμός της και η εμβάθυνση σε αυτή. Η καθιέρωσή της και η εναρμόνισή της με την κοινωνία»
Ζωρζ Ζωρές.
Ρομπέρ Γκεντιγκιάν-2011- Έγχρ. 90′
Ζαν-Πιέρ Νταρουσέν Αριάν Ασκαρίντ Ζεράρ Μεϊλάν
Ο Γαλλο-Αρμένιος σκηνοθέτης Ρομπερ Γκρετιγιάν χρησιμοποιεί τη μέθοδο του κύκλου. Η ταινία ξεκινά με μία ατάκα του Ζωρζ Ζωρές και κλείνει με μία άλλη.
Ξεκινά με το : «Θέλει θάρρος για να προσέχεις μια μηχανή ινοποιησης προκειμένου να μην σπάσει κάποια κλωστή, ενώ ετοιμάζεις μια ελεύθερη και αδελφοποιημένη κοινωνική τάξη στην οποία η μηχανή θα αποτελέσει τον υπηρέτη των ελεύθερων εργατών».
Το όνειρο για τη χώρα των Σουαχίλι του Μισέλ είναι το όνειρο της μεσοαστικής τάξης που συνθλίβεται πιεζόμενη από τη μία μεριά από την αστική τάξη και από την άλλη από τις ακραίες συμπεριφορές των νέων που βγαίνουν στο περιθώριο, στην εποχή της κρίσης του καπιταλισμού και της παγκοσμιοποίησης. Η ήρεμη και χαρούμενη ζωή του Μισέλ και της Μαρί Κλερ ανατρέπεται από την παραβατικότητα του νεαρού Κριστόφ. Στην αρχή αντιδρούν ως μεσοαστοί που υπερασπίζονται τα κεκτημένα τους, και κάνουν ο, τι θα έκανε ο καθένας. Η περιπέτειά τους όμως γίνεται αφορμή για προβληματισμό και αντι- μικροαστισμό( είναι σπουδαίο για μένα που κοιτάνε τον εαυτό τους από έξω προς τα μέσα:
Μισέλ(απευθυνόμενος στην Μαρί Κλερ): Αναρωτιόμουν τι θα σκεφτόμασταν για εμάς…που καθόμαστε έτσι στην ταράτσα και πίνουμε ποτό στο ηλιοβασίλεμα…
Μαρί Κλέρ: Ποιοι;
Μισέλ: Εμείς.
Μαρί Κλερ: Τι θα σκεφτόμασταν για εμάς;
Μισέλ: Προσπάθησε να μας φανταστείς πριν από 30 χρόνια, να περπατάμε και να κοιτάμε ψηλά. Να βλέπεις δύο ήρεμους ανθρώπους να πίνουν το ποτάκι τους και να πετάνε κουκούτσια ελιάς από το κάγκελο.
Τι θα λέγαμε;
Μαρί Κλερ: Ότι είναι μεσοαστοί
…ότι είμαστε ευτυχισμένοι.
Και ότι για να είναι τόσο ευτυχισμένοι δεν θα έκαναν άλλους να υποφέρουν , θα νοιαζόντουσαν για τους άλλους.
Ο Γκρετιγιάν, κρατά αποστάσεις, βλέποντας με συμπάθεια τους ήρωές του, σαν να κάνει εάν δοκίμιο-κριτική στη στάση της σημερινής αριστεράς, αναλύοντας με μαεστρία μέσα από την ιστορία του τις αντιθέσεις κοινωνικών στρωμάτων που πρέπει να είναι σύμμαχοι και όχι εχθροί.
Χαρακτηριστικός και ο διάλογος του Μισέλ με τον νεαρό κλέφτη εργάτη-απολυμένο-σύμβολο της γενιάς των νέων που μένουν στα γκέτο.
Κριστόφ: Θα έκανες χιλιάδες χιλιόμετρα για να θαυμάσεις τη φτώχια του κόσμου.
Αυτός(απευθυνόμενος στον Μισελ) έχει την αποζημίωσή του, την πρόωρη σύνταξή του, το σπιτάκι του και την ασφάλειά του. Δεν ξέρει ότι οι καιροί άλλαξαν. Πώς ζεις χωρις δουλειά;
Μισέλ: Η κλήρωση ήταν ο πιο δίκαιος τρόπος. Έχεις καμία καλύτερη ιδέα;
Κριστόφ: Να αναλυθεί η κατάσταση του κάθε ατόμου. Να απολυθούν οι πλουσιότεροι και όσοι έχουν σύζυγο με δουλειά. Θα μπορούσαμε να μοιράσουμε τους μισθούς και τις ώρες ή να τα κάψουμε όλα. Οτιδήποτε εκτός από ανόητους συμβιβασμούς.
Είδατε. Έχω ιδέες χωρίς να είμαι 35 χρόνια στο σωματείο.
Πόσοι από εμάς είναι έτοιμοι να φιλοξενήσουν έναν άλλον, ξένο διαφορετικό, με άλλες συνήθειες; Πόσοι από εμάς είναι έτοιμοι να ξεβολευτούν;
Πόσοι από εμάς παπαγαλίζουν διάφορα στερεότυπα;
Οι ήρωες της ταινίες το τολμούν με αυτόν που τους κατέστρεψε το όνειρο των διακοπών.
Ο κύκλος της αυτοκριτικής, ενδοσκόπησης, ωριμότητας, ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ κλείνει με την δεύτερη ατάκα του Ζωρζ Ζωρές:
«Το πραγματικό θάρρος είναι η κατανόηση της ζωής του ατόμου, ο καθορισμός της και η εμβάθυνση σε αυτή. Η καθιέρωσή της και η εναρμόνισή της με την κοινωνία».
